Karıncalar ve Ben
Hayattan
intikam almaya yeminli karıncalar,
Ellerinde
paslı bıçaklarla
Gece
şehrin derin sularını seyre daldı.
Düşlerimde
bin bir atlıkarıncayı misafir eden ben,
Bir
atlıyla bile yardım edemedim.
Hayaller
kuruya dursun,
Köprümün
ayaklarına bakmaya bu kez yüzüm yoktu.
Ne
yapmalıyım dedim ince bir üslupla kendime.
Sonra
dizemedim kelimelerimi bu kez.
Yardıma
muhtaç bendim aslında.
Başımı
göğe kaldırmadım uzun süre.
Sessizliğim
bir düğümdü boğazımda.
Sarışın
renklerin kollarımdan
Yüzüme
uzandığını gördükçe
Anlamaya
başladım yavaş yavaş atlıları;
Hiç
ata binmemiş atlıları.
Sonra
bir yer kapıp önlerden,
Ben
de seyre daldım suyu karıncalarla.
Bir
başkaydı yaşam şimdi.
Tam
da cenazem arifesinde…
Yorum Yapın-Paylaşın Sesinizi Duyurun!
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder